Siekiera dotarła do niej tępa jak nóż, który zapomniał, do czego służy. Eira położyła ją na ławie i przejechała kciukiem wzdłuż fazowania, wyczuwając zadzior. Starosta obserwował ją z progu z cierpliwością człowieka, który nie ma dokąd się spieszyć, choć czeka go długa droga powrotna.
— Ostatniej nocy przy Goat's Tooth padał śnieg — odezwał się. — Trzy palce.
— Do końca tygodnia przybędzie.
— Ano.
Umocowała siekierę w imadle i sięgnęła po pilnik. Kuźnia grzała się od przed świtem. Stół roboczy wyglądał jak zawsze: małe miedzianołodygowe szkiełko na podstawce przy lampie, rząd pilników w wyżłobionym bloku, miseczka z woskiem pszczelim do nici. Szkiełko po ojcu. Podstawka po ojcu. Nigdy nie zdołała przestawić ich w inne miejsce.
Starosta odchrząknął.
— Jest jeszcze ta ochrona przy moim progu.
— Jest.
— Odeszła w narożniku. Crone mówi, że to przez mróz.
Przeprowadziła pilnikiem trzy równe pociągnięcia wzdłuż fazowania. Metal odśpiewał właściwą nutę. Obróciła siekierę i zabrała się do drugiej strony.
— Nie mogę jej odnowić — powiedziała. — Wiesz, że nie mogę.
Wiedział. Trzy lata temu stał przy drodze, gdy zeszło zarządzenie z przełęczy, i patrzył, jak wyjeżdża z sakwą i mułem, bez marków, i mimo to pozwolił jej osiąść na swoim wzgórzu — bo umiała naostrzyć narzędzie i bo był praktycznym człowiekiem, zanim stał się kimkolwiek innym. Teraz żuł wnętrze policzka.
— Myślałem, że może.
— Myślałeś źle.
— Ano.
Gdy podała mu siekierę, zważył ją w dłoni, obrócił w szarawym świetle poranka i zostawił na ławie monetę oraz dwa kawałki czarnego chleba. Wyszedł, zostawiając drzwi otwarte z przyzwyczajenia, a ona zamknęła je stopą i wróciła do pilnika, choć nie było już czego pilnikować.
Niedługo potem rozległ się róg.
Dwa razy. Raz długo i daleko, od wschodniego ramienia przełęczy, i raz krótko i bliżej, urwany w połowie jak słowo odcięte razem z oddechem. Stała przy korycie z obiema dłońmi w zimnej wodzie, gdy usłyszała ten drugi, i trwała bez ruchu, aż wybrzmiał do końca. Potem wytarła ręce w fartuch i podeszła do drzwi.
Ślady kopyt były już w błocie, gdy tętent dogonił własny dźwięk. Kolumna w cwale, nieforemna. Czerwone płaszcze pod drogowym błotem. Naliczyła dziewięciu, nim przestała liczyć — bo jeździec na czele był już przy jej drzwiach, zanim zdążyła skończyć.
Uderzył dwukrotnie bokiem pięści i zawołał jej imię.
— Otwierać. Templar Order. Otwierać.
Otworzyła. Stał przed nią ciemnowłosy, ogorzały mężczyzna w średnim wieku, o kwadratowej szczęce i ustach, które od dawna przyzwyczaiły się do mówienia krótkich rzeczy. Miecz nosił na plecach; nie dobył go. Rzucił okiem w głąb kuźni i policzył, co miał policzyć, potem odsunął się na bok i machnął ręką, a czterech jego ludzi weszło od kolumny, wlokąc piątego.
Piąty był w łańcuchach.
Górował o głowę nad każdym z nich, nawet zgarbiony, i musieli go podpierać z obu stron, żeby przeprowadzić przez próg. Ciężkie żelazo na przegubach. Opaska z tego samego metalu na gardle, z łańcuchem biegnącym do dłuższego łańcucha. Skórzany knebel ciemny od potu. Białoblond włosy sklejone deszczem. Broda po tygodniu bez mycia. Nawet z opuszczoną głową, nawet z kneblem — poznała go.
Nigdy nie spotkała Kairona Valdra. Słyszała go opisywanego wystarczająco wiele razy, żeby rozpoznać go w ciemności.
— Captain Roen Vance — powiedział ciemnowłosy mężczyzna. — Potrzebuję bindera. Nie obchodzi mnie, czyje marki jeszcze masz.
Przytrzymała odpowiedź przez chwilę.
— To lord Valdr.
„To był lord Valdr." Spojrzał na grupę mężczyzn wlokących więźnia w stronę jej paleniska. „Teraz jest problemem. Przełęcz w ogniu, kolumna rozbita, rozkazy mówiły: dostarczyć go do miasta żywego. Miasto jest dwa tygodnie stąd. W takim stanie nie przeżyje dwóch dni. Potrzebuję, żeby był spokojny. Żeby był stabilny. Powiedziano mi, że jest tu master."
„Nie ma."
„Pani tu jest."
„Moje marks wypalono trzy lata temu."
„Wiem, jakie pani miała marks." Wzrok nie opuścił jej twarzy. „Nie pytam, co pani ma. Pytam, co pani potrafi."
Przeniosła uwagę na więźnia. Postawili go na kolanach w rogu paleniska, gdzie blask ognia padał na bok jego twarzy. Głowa zwisała mu w dół. Stara, zaschła krew ciągnęła się wzdłuż linii obroży. Knebel porozcinał kąciki ust.
„Jeśli odmówię" — powiedziała.
„To zabijemy go tutaj i spalimy budynek." Powiedział to tak, jak się mówi o pogodzie. „Nie chcę. Rozkazy mówiły: żywego. Ale rozkazy mówiły też: nie stracić go w drodze."
Wytarła dłonie w fartuch, choć były suche.
„Dwóch waszych ludzi w środku" — powiedziała. „Przy drzwiach, nie przy moim łokciu. Reszta na zewnątrz. Kolumna tam, gdzie stoi. Będę potrzebować godziny ciszy."
„Będzie pani miała."
„I nikt nie mówi, kiedy pracuję."
„Nie będą."
Przez chwilę trzymał jej spojrzenie. Nie potrafiła odczytać, czy wierzy, że zdoła tego dokonać, czy tylko uznał, że godzina spędzona tutaj to lepsza godzina niż godzina w drodze. Potem odwrócił się i wydał rozkaz w trzech sylabach. Dwóch jego ludzi zajęło pozycje po obu stronach drzwi wewnątrz kuźni, dłonie na pasach, twarze bez wyrazu. Pozostali dwaj wyszli z powrotem w rozmokły śnieg. Sam Vance minął ją, położył na chwilę rękę na ramieniu więźnia — niemal łagodnie — i wyszedł, nie oglądając się. Drzwi zamknęły się.
Stała przez trzy oddechy.
Potem podeszła do stołu roboczego, otworzyła dolną szufladę, której nie otwierała często, i wyjęła pudełko.
Pudełko miało trzy zatrzaski i zamknęła je po kolei, od lewej do prawej. W środku, na ciemnym filcu: miedziane igły, mała gliniana fiolka z popiołem, dwie nitowane rękojeści z żywicy, które sama owijała jako dziewczynka, i buriny. Trzy. Gruby, cieńszy, najcieńszy. Ten najcieńszy miał w czubku osadzony odłamek obsydian, tak jak uczył ją ojciec, dawno temu, w kuchni, która leżała cały kraj na południe od tego miejsca.
Skrzynia w kącie pod skórą pozostała tam, gdzie stała. Przez trzy lata dobrze jej wychodziło niepatrzenie na nią i teraz też wychodziło dobrze.
Kiedy wróciła do więźnia, niosła pudełko w obu dłoniach jak coś kruchego. Templariusze przy drzwiach patrzyli, bez ruchu.
Uklękła.
Nie uniósł głowy. Wsunęła dwa palce pod jego szczękę i odchyliła ją do góry.
Jego oczy były szare. Nie szarość pogody — szarość kamienia w cieniu, z czymś jeszcze głębiej. Mrugnął raz i spojrzał na nią, a potem jego wzrok powędrował w dół, ku jej nadgarstkom, gdzie rękawy zsunęły się przy mankietach.
Zatrzymał się tam przez jedno uderzenie serca.
Kiedy się uniósł, przeszedł na jej dłonie i na burin, którego jeszcze nie wyciągnęła. Potem na jej twarz.
Kiwnął głową.
Był to tak mały gest, ledwie opadnięcie brody, na tyle na ile pozwalały knebel i obroża, że templar bliżej drzwi chrząknął i przesunął się, nie widząc nic. Ale ona widziała. Kiwnął głową w stronę jej dłoni. Kiwnął głową w stronę burinów.
Postawiła pudełko na podłodze między kolanami.
„Nie ruszaj się" — powiedziała, choć się nie poruszył.
Rozwiązała sznurowanie przy jego kołnierzu i rozchyliła wełnę koszuli. Na jego klatce piersiowej widniały stare blizny, warstwami: rune własnej jego ręki, krzywe, niedokończone. Blizny na bliznach. Długa rana bojowa przez żebra, źle zrośnięta. Wypalony znak pod lewym obojczykiem w kształcie sigil, którego nie pozwoliła sobie odczytać.
Wzięła drugi burin. Położyła lewą dłoń płasko na jego mostku, cztery palce powyżej serca, i wyczuła node pod kością. Ciało powiedziało jej, gdzie jest — tak jak zawsze. Jej własne zrujnowane nadgarstki odpowiedziały bólem, tak jak rzeka boli przy moście.
„To będzie jedna linia" — powiedziała. „Trzy palce długa. Poczujesz nacisk. Nie ruszaj ramionami."
Tym razem się nie poruszył. Patrzył na nią teraz bez tego małego, prywatnego skinienia — z czymś innym: spokojnym oczekiwaniem.
Czubek burin dotknął skóry. Najpierw przesunęła kciukiem po ściętej krawędzi; doctrine nakazywała krew mistrza i w tym przynajmniej doctrine miała rację. Uformowała się jedna jasna kropla. Przyłożyła ją do skóry, nacisnęła i wykonała cięcie.
Było czyste. Trzy palce długie. Node otworzył się pod jej dłonią tak jak struna odpowiada na dotyk palca.
Channel się otworzył.
Otworzył się tak jak otwierają się drzwi, do których przykładałaś ucho: nagle pojawiło się wnętrze. Uczono ją, czego się spodziewać. Uczono ją, by spodziewać się niskiego ciśnienia, jak wstrzymanego oddechu, a potem walki: czegoś odpychającego rune, szukającego oparcia, szukającego sposobu, by użyć jej przeciwko niej samej.
Nie było żadnej walki.
Była ogromna, spokojna uwaga.
Patrzyło na nią. Nie polowało. Nie testowało rune, nie testowało binding. Patrzyło. Ciekawość rzeczy, która się nie spieszy. Ciekawość skierowana konkretnie na nią. Na kobietę, która wycięła stabilizującą linię w klatce piersiowej jego host.
Trzymała dłoń nieruchomo. Trzymała twarz nieruchomo.
Pod jej dłonią Kairon oddychał wolno i płytko. Jego skóra pod burin była ciepła. Nie drgnął przy cięciu. Nie drżał teraz, gdy channel był otwarty i ta ogromna, cicha uwaga parła od środka w jej żebra jak dłoń przyciśnięta do szyby.
Demon by krzyczał.
Demon by szarpał się przy rune.
Przez lata służby związała siedem. Wiązała je, gdy jej marks były świeże i wyraźne, i każdy z nich miotał się w channel jak ryba w zaciśniętej pięści. Doctrine mówiła, że tak czynią wszystkie świadome binding. Mówiła, że nacisk rune wyciąga siłę host na powierzchnię, a master trzyma ją w ryzach mocą marks — i albo binding się udaje, albo master umiera w próbie.
Nie było miotania się.
To coś na nią patrzyło.
Usłyszała, bardzo głęboko, gdzieś w środku channel, kształt, który nie był językiem: zainteresowanie. Uwagę. Drugie ciało biorące pierwszy wdech po długo wstrzymanym oddechu.
Jej oddech ustał.
Ponad jej dłonią Kairon — zakuty w łańcuchy, zakneblowany, klęczący, z krwią na szyi i koszulą rozchyloną nad klatką piersiową pełną jego własnych zniszczonych rune — spojrzał na nią. Jego wzrok przesunął się — twarz, dłonie, drugi burin w jej prawej ręce, z powrotem na twarz.
Skinął głową.
A potem, bardzo powoli, z namysłem człowieka, który doskonale wie, co robi i co ofiarowuje, odchylił głowę na bok i wystawił gardło pod jej ostrze.
Stała nieruchomo.
Na zewnątrz wiatr rzucił zasuwką okiennicy o drewno. Jeden z templar przy drzwiach zakaszlał. Forge mruczała za nią niskim, dokarmionym gardłem.
Klęczała z burin w prawej dłoni i lewą dłonią wciąż płasko przyłożoną do dopiero co wykonanej rune, i wpatrywała się w obnażone gardło najniebezpieczniejszego człowieka w imperium — i cała architektura tego, czego nauczono ją w nim się bać, opuściła ją.
Jej kciuk krwawił w dłoń. Jego krew była ciepła pod jej ręką.
Nie ruszyła się.