Budzik nigdy nie zadzwonił. Obudziłam się trzy minuty przed nim, ciało naładowane elektryczną energią, która nie miała nic wspólnego z odpoczynkiem.
6:00.
Leżałam w szarym świetle queenskiego mieszkania i słuchałam odległego pomruku metra. W kieszeni żakietu, przewieszonego przez oparcie krzesła, spoczywał srebrny pendrive. Czułam jego ciężar z drugiego pokoju, jakby emitował powolną truciznę.
Dziś idziemy na wojnę.
Przeszłam przez rytuał stawania się Estelle Grey. Zimny prysznic. Plastry z kofeiną pod oczy. Podkład na cienie. Włosy upięte w twardy, gładki kok.
Dotarłam do Sterling House o 7:45. Hol tętnił życiem; czterdziesty piąty piętro milczało, taką ciszą, która żąda czci.
Na moim biurku leżał stos teczek idealnie wyrównanych z krawędziami. Obok jedna czarna karteczka samoprzylepna, pismo jak z drutu kolczastego.
Kawa. Przygotowania do posiedzenia zarządu. 8:00.
Żadnego „dzień dobry". Żadnego powitania. Rozkazy.
Poszłam do kuchentki, czystszej niż większość sal operacyjnych, znalazłam ziarna Blue Mountain, zmieliłam, zaparzyłam. Bez cukru, czarna ceramiczna filiżanka. Sprawdziłam temperaturę termometrem z szuflady. 195 stopni. Idealnie.
O 7:59 zapukałam.
— Proszę wejść.
Maxwell siedział przy biurku w węglowej koszuli, rękawy podwinięte do łokci, przedramiona twardsze, niż miał prawo mieć mężczyzna, który obraca papierami. Pisał szybko, nie podnosząc wzroku.
Postawiłam kawę na podstawce po jego prawej stronie, cztery cale od jego dłoni. — Dzień dobry, panie Sterling.
Zatrzymał się, sięgnął po filiżankę bez patrzenia, upił łyk, zamarł. Przez chwilę myślałam, że wyląduje na podłodze. Potem minimalowy skinienie głowy i odstawił ją.
— Akta zarządu — powiedział, głos chropowaty od snu lub nieużycia. — Streszczenia dotyczące jedwabiu z Vietnamu z Q3. I dowiedz się, dlaczego dyrektor logistyki przewiduje opóźnienie we włoskich przesyłkach.
— Streszczenia są na pańskim iPadzie, w bezpiecznej chmurze, od pięciu minut — odpowiedziałam. — Włoskie opóźnienie to strajk dokery w Genui. Zredagowałam e-mail do naszego zapasowego kuriera we Francji z prośbą o przekierowanie przez Marsylię ciężarówką. Cztery procent drożej, ale dotrzymamy terminu.
Obrócił krzesło w moją stronę, szare oczy zmrużone w poszukiwaniu pęknięcia na powierzchni. — Zredagowała pani.
— Nie wysłałam — powiedziałam. — Jest w projektach do akceptacji. Ale czas to pieniądz, panie Sterling.
Patrzył na mnie długo, w nieprzyjemnej ciszy. Nie wdzięczność, lecz kalkulacja, szukanie ukrytego celu.
— Proszę wysłać — rzucił. — I przynieść mi akta Jorana Tennanta.
Imię przeszło mnie dreszczem. Tennant był ich największym rywalem, rekinem krążącym za krwią.
Dzień zamienił się w rozmazane żądania. Maxwell nie był tylko wymagający; był nieubłagany, przemieszczał się przez nie z przerażającą sprawnością, przełączając się z angielskiego na francuski i włoski bez szwu, rozszarpując prezentacje marketingowe, renegocjując kontrakty warte miliony, zwalniając młodszego projektanta za niewłaściwy indygo, wszystko przed lunchem.
Nadążałam. Biegłam. Antycypowałam. Byłam cieniem, o który prosił.
Ale za każdym razem, gdy wchodziłam do środka, pendrive parzył mnie przez biodro. Musiałam go wydostać z pokoju. Nigdy nie wychodził. Jadł przy biurku, łosoś bez ryżu, odbierał rozmowy na słuchawce, prowadził spotkania, na których siedział.
O szesnastej głowa pękała mi z bólu. O 17:15 piętro pustoszało, hałas dnia schodził do cichego pomruku.
— Pani Grey. Interkom, ostry.
— Tak, panie Sterling.
— Proszę tu wejść.
Wzięłam notatnik. Słońce zaszło, gabinet pogrążony w bursztynowym świetle miasta dołu. Maxwell marszczył czoło na widok monitora, uderzał w klawisz, potem w kolejny, mocniej.
— Mój prywatny serwer się przycina — mruknął. — Trzydzieści sekund, żeby otworzyć arkusz kalkulacyjny.
Serce waliło mi jak młot. To był ten moment.
Henderson mówił, że robak spowolni maszynę podczas indeksowania. Nie mówił, że serwer jest już wolny.
— Ktoś z IT zepsuł łatę — warknął Maxwell, pocierając skronie. — Niech pani zadzwoni na helpdesk. Jak nie naprawią w dziesięć minut, wszyscy wylatują.
— Helpdesk kończy pracę o piątej — powiedziałam, myśli pędzące. — Tylko nocna zmiana, a oni mają ograniczone uprawnienia.
Zaklął. — W porządku. Rano.
— Mogę na to spojrzeć. Słowa wypadły, zanim je złapałam.
Uniósł brew. — Pani. Córka florystki, która skończyła Harvard Business. Od kiedy pani zajmuje się serwerami?
— Wzięłam zajęcia z cyberbezpieczeństwa — skłamałam płynnie. — I miałam dobrego nauczyciela. Zrujnowanego, który chce spalić pana dom do fundamentów. — To pewnie kwestia pamięci podręcznej lub zawieszonego procesu. Proste.
Wahał się, spojrzał na ekran, spojrzał na mnie. — Proszę spróbować. Ale niech pani usunie moje kontakty, pani Grey, a pozwolę panią o każdy grosz, którego pani nie posiada.
— Nie usunę niczego.
Podeszłam za marmurowe biurko, nogi jak z ołowiu. Serce twierdzy. Usiadłam w jego fotelu, wciąż ciepłym, jego zapach, sandałowe drewno i zimne powietrze, w nim ciężki.
Otworzyłam terminal i wpisałam kilka bzdurnych komend dla pozorów. — Wygląda na wyciek pamięci w usłudze indeksowania — powiedziałam, wymyślając na bieżąco. — Wykonam twardy restart lokalnego serwera. Ekran zrobi się czarny na około dwie minuty.
Maxwell stał przy oknie, plecami do mnie. — Proszę to zrobić — rzucił, znudzony.
Sięgnęłam do kieszeni. Palce znalazły zimny metal pendrive'a.
Po prostu go podłącz, powiedział Henderson w mojej głowie. Podłącz, uruchom i to koniec. Wygrywasz.
Wyciągnęłam go, mały i srebrny. Wykonałam restart. Monitory zamigotały i zgasły; wentylatory zwolniły. Pokój pogrążył się w ciszy.
Schyliłam się do portu USB na wieży pod biurkiem. Ręka mi drżała.
Zapalniczka chrupnęła.
Zamarłam.
— Wie pani, pani Grey. Jego głos dobiegł z półmroku, nie od okna teraz. Poruszał się.
Nie cofnęłam ręki. Trzymałam pendrive cal od portu.
— Mój ojciec — kontynuował, kroki miękkie na dywanie, bliżej — był paranoikiem. Pewien, że każdy chce go okraść. Mawiał: nigdy nie ufaj temu, kto zbyt się stara. Temu, kto jest idealny.
Zatrzymał się, tuż za fotelem. Czułam ciepło bijące od niego.
— Był okrutnym, mściwym draniem — powiedział cicho Maxwell. — W interesach rzadko się mylił.
Wyciągnęłam rękę spod biurka, pendrive schowany w dłoni, przyciśnięty do nadgarstka, i obróciłam fotel.
Opierał się o krawędź biurka nade mną, ręce skrzyżowane, szare oczy utkwione w moje bez śladu zmęczenia, tylko ostry, myśliwski skup.
— Przewidziała pani moją kawę — wymienił, odliczając. — Rozwiązała pani kryzys logistyczny, zanim wiedziałem, że istnieje. Znosi pani mój temperament bez drgnięcia. I teraz, jak na zamówienie, okazuje się pani ekspertem IT w chwili, gdy mój system pada.
Pochylił się i oparł dłonie na podłokietnikach, zamykając mnie w pułapce, twarz cale od mojej. Przestałam oddychać.
— Więc niech mi pani powie, Estelle Grey — rzekł, spuszczając wzrok na moją zaciśniętą pięść i wracając do mych oczu. — Kim pani jest, naprawdę? Bo jest pani zbyt dobra, żeby była prawdą.