Czerwony ślad widniał nad moim tętnem po prawej stronie, wielkości opuszka palca, zaokrąglony ciełem dłoni, która została tam wystarczająco długo, by pomyśleć.
Nie zauważyłam go w ciemności parkingu w Phoenicia. Zauważyłam go teraz, w zimnym listopadowym świetle wpadającym przez trzy okna mojej łazienki na Bank Street, o kwadrans do dziewiątej rano w dniu gali. Ślad nie był siniakiem. To było miejsce, gdzie ciało zostało poinformowane o czymś i gdzie ciało wciąż pracowało nad odpowiedzią.
Nałożyłam na niego korektor. Korektor zsunął się ze skóry w sposób, w jaki korektor nigdy się ze mnie nie zsuwał, jakby ślad odmawiał ukrycia pod czymkolwiek innym niż tkaniną. Zostawiłam go. Założę włosy na prawą stronę, czego nigdy nie robiłam. Bryony zauważy. Bryony była już pod drzwiami, trzy minuty przed czasem, bo Bryony zawsze była trzy minuty przed czasem.
Weszła z moim praniem na ramieniu i papierowym kubkiem espresso w drugiej ręce, i przyglądała się mojej twarzy tak, jak zawsze się jej przyglądała, a ten wzrok trwał ćwierć sekundy dłużej niż zwykle po prawej stronie mojej szyi.
— Dobrze spałaś?
— Trzy godziny.
— Przyniosę aspirynę.
Odstawiła pranie na krzesło przy regale, postawiła espresso na małym okrągłym stoliku, którego używałam do rzadkich posiłków jedzonych w domu, i podeszła do szuflady w kuchni, gdzie trzymałam aspirynę, nigdy jej tego nie mówiąc. Poznała tę szufladę w swoim pierwszym tygodniu. Przestałam rejestrować małe efekty jej pracy, tak jak przestaje się rejestrować dłoń przymocowaną do własnego nadgarstka.
Wróciła z butelką, szklanką wody i kartką z notatką na wierzchu, którą przeczytałam, biorąc aspirynę: samochód o szóstej trzydzieści, The Pierre o siódmej pięćdziesiąt osiem, stół ósmy, Carlysles przy stole siódmym, Margot przy stole czwartym. Napisała Carlysles z s na końcu. Imię Eleanor Carlysle widniało na planie siedzeń, tak jak widniało na planie siedzeń każdego przyjęcia Friends of The Halverstam od trzydziestu lat, i tak samo Eleanor Carlysle nie pojawiła się na żadnym z nich od ostatnich sześciu. Liczba mnoga była zawodową uprzejmością. Była też najcieńszym z ośmiu lub dziewięciu kłamstw, jakich wym ode mnie wieczór, i byłam wdzięczna, że Bryony dała mi najmniejsze na początek.
— Coś jeszcze?
— Nie, dziękuję.
Schyliła się, by poprawić pasek buta, który był nowy, a gdy się schyliła, manketa jej spodni podjechała cal nad kostkę i zobaczyłam tam cienki złoty łańcuszek, tak delikatny, że nie zauważyłam go przez trzy lata, stając bliżej niej niż teraz. To nie był rodzaj łańcuszka, jaki kobieta dwudziestoośmioletnia kupuje sobie za pensję, którą jej płacę. Myśl o zapytaniu należała do poranka, który miał na nią miejsce. Ten poranek go nie miał.
— Szósta trzydzieści — powiedziałam.
— Szósta trzydzieści.
Wyszła. Stanęłam przed lustrem i spięłam włosy tak, jak moja matka spięła swoje, wysoko na czubku głowy, gładko od czoła w tył, z wyjątkiem pasma po prawej stronie, które teraz rozpuściłam, by przykryć ślad. Stalowa bransoletka na moim lewym nadgarstku trzymała swój ciężar. Daty na niej nie musiałam już czytać. Data była jedyną rzecją na moim ciele tego poranka, która znaczyła dokładnie to, co mówiła.
O dziesiątej poszłam do fundacji. Drzwi Margot stały otworem. Miała na sobie asymetryczny komplet od Comme des Garçons, którego przestałam próbować nazwać, a broszka dnia była małą emaliowaną cykadą na lewym klapie, co odczytałam jako umiarkowany optymizm. Oczy trzymała w większości na katalogu Hauser & Wirth, kiedy weszłam. Nie przyniosłam żadnego dokumentu.
— Vane — powiedziałam.
— Vane.
— Dziś wieczorem.
Cykada uniosła się o pół stopnia, gdy skinęła głową raz.
— Idź krok za nim przy wejściu dla fotografa. Pół kroku przed nim przy stole. Nie całuj nikogo pierwsza.
— Nigdy nie całuję nikogo pierwsza.
— Wiem. Mówię ci, żebyś nie zaczynała dzisiaj wieczorem.
Wyszłam. Biuro Margot wyświadczyło mi przysługę, którą zawsze mi wyświadczało: potraktowało mój problem jako problem inscenizacji, co zamieniło go z kryzysu w dyscyplinę. Przeszłam cztery przecznice do Greenwich Hotel bez płaszcza, a zimno na mojej szyi w miejscu, gdzie znajdowała się ta rzecz, mówiło mi, że ona tam nadal jest, i będzie o pół do siódmej, i będzie o północy.
Hotel mnie znał. Wynajmowałam pokój 412 po każdym wydarzeniu o znaczeniu, ponieważ pokój ten znajdował się na północno-wschodnim rogu czwartego piętra z najmniejszym oknem w budynku i najgłębszą ciszą, i ponieważ postanowiłam już jakiś czas temu, że jedenaście przecznic między The Pierre a Bank Street to o trzy przecznice za dużo dla kobiety, która spędziła cztery godziny na byciu oglądaną. Ta decyzja żyła pod stałą rezerwacją, której nigdy nie autoryzowałam na głos.
Tam się ubrałam. Suknia, którą wybrałam tydzień wcześniej, była jedwabiem w kolorze węgla drzewnego z wysokim kołnierzem, długimi rękawami, tego rodzaju krój, który na ciele, które nie życzyło sobie być odczytywane, wygląda na surowość. Wełna wielbłądzia, którą miałam na sobie w Phoenicia, została w szafie. Wzięłam długi czarny płaszcz, który zachowywałam na zimniejszą noc. Znowu spięłam włosy o piątej. Usiadłam na krześle przy oknie i założyłam buty, które były jedynymi butami, jakie posiadam, na obcasie powyżej sześciu centymetrów i poniżej siedmiu, ponieważ siedem było moją granicą, a sześć granicą Margot, i ten pół centymetra między nami był traktatem, który podpisałam, nie wypowiadając tego nigdy na głos.
O dwadzieścia siedem po sześć recepcja zadzwoniła, żeby powiedzieć, że auto czeka, a pewien pan Vane jest w holu i czy wolałabym, żeby on wszedł na górę.
— Zejdę na dół.
Siedział w fotelu najbliższym windy, w fotelu, którego ja sama używałam tuzin razy, żeby na kogoś poczekać, i miał na sobie czarny garnitur skrojony dla szczuplejszego mężczyzny niż tym, którym stał się w ciągu ośmiu lat od momentu, gdy ten garnitur powstał. Poznałam ten krój na podstawie roku. Poznałam małą zaschniętą plamkę kadmu przy lewym mankiecie, wielkości paznokcia, koloru starej krwi, już po tym, jak ta krew zdecydowała, jakiego jest koloru. Kiedy wyszłam z windy, on wstał i pozwolił mi przejść te cztery kroki do niego.
— Halloway.
— Vane.
— Auto.
Kierowca trzymał tylne drzwi dla nas. Wsiadłam pierwsza. Skóra odniosła się dźwiękiem pod jego ciężarem, gdy wszedł za mną, a kiedy ułożyłam płaszcz na kolanach, on sięgnął przez te osiem cali między nami i wziął moją lewą dłoń w swoją i położył ją dłonią w dół na swoim prawym udzie, palcami rozłożonymi, i tam ją przytrzymał. Ten uścisk nie był ciepły i nie był zimny. To był uścisk mężczyzny sprawdzającego napięcie drutu, zanim poprosi go, by niósł ciężar. Jego kciuk ustawił się wzdłuż małej kości z boku mojego nadgarstka, a przez mankiet jego rękawa zaschnięty kadm dociskał się chłodno do wewnętrznej strony mojego ramienia w miejscu, gdzie rano nadal będzie.
Dojechaliśmy do The Pierre o sześćdziesiąt sześć minut przed siódmą. On zapłacił kierowcy. Trzymał mi drzwi od strony, gdzie miałam wyjść w zasięg wzroku fotografa, co mnie zaskoczyło, bo harmonogram nie wspominał nic o fotografie. Złapał mnie za łokieć przy krawężniku. Błysnął dwa razy z mojej lewej i raz zza markizy, a jego dłoń na moim łokciu wywierała dokładnie taki nacisk, jaki wywiera mężczyzna liczący kości przez materiał. Przekroczyliśmy marmur. Przekroczyliśmy dywan korytarza balowego. Na progu Cotillion Room przesunął dłoń z mojego łokcia na moją dolną część pleców, a to przesunięcie trwało mniej niż pół sekundy, czyste jak przejście między dwoma taktami frazy już wyreżyserowanej.
Trzymał mnie w czterech pozycjach przez kolejne dwie godziny i czterdzieści minut, a rotacja stała mi się znajoma w tempie, którego nie wybrałam.
Łokieć, gdy szliśmy.
Dolna część pleców, przy stole, jego palce rozłożone na szerokość mojego trzeciego i czwartego kręgu.
Tuż pod obojczykiem po prawej stronie, kiedy wstaliśmy na pierwszy toast, pięć jego dłoni spoczywająca w miejscu, gdzie kończył się wysoki kołnierz sukni, a zaczynała się skóra.
Z powrotem do łokcia, kiedy znowu szliśmy.
MIędzy pozycjami odmierzał czas. Zaczęłam wyczuwać ten rytm bez wiedzy, gdzie się go nauczyłam. Poruszał dłonią w tempie, którego nie potrafiłam zidentyfikować i nie potrafiłabym wypowiedzieć na głos, poza tym, że ruch zawsze nadchodził po trzecim wdechu w rozmowie, w którą się zanurzałam. Sala dwustu osób nie zauważyła tego rytmu. Sala dwustu osób widziała to, po co została tu sprowadzona: kuratorkę i jej malarza, malarza, któremu sala miała zakaz patrzeć od ośmiu lat, stojących pod żyrandolem Cotillion Room, jakby stanie pod żyrandolami było rzeczą, którą robili razem w czwartki.
Daniel Park minął nas raz z dwoma kieliszkami szampana, które niósł żonie i młodej kobiecie z Artforum, i zatrzymał się na pół zdania, których wymagał słownik gali, i ponad brzegiem kieliszka rzucił Jensenowi spojrzenie, jakie mężczyzna rzuca zamkniętym drzwiom, o których powiedziano mu, że nie ma pukać. Spojrzenie trwało uderzenie serca dłużej niż brzeg kieliszka. Wrócił do mnie z twarzą bez komentarza, którego nie potrafiłabym nazwać.
— Piękny wieczór.
— Jest.
Ruszył dalej ze swoimi kieliszkami.
Roderick pojawił się w osiemnastej minucie koktajlu, tak jak pojawiał się na każdym Friends of The Halverstam: pół godziny spóźniony i od tej strony sali, skąd można było go widzieć nadchodzącego z najdłuższej możliwej odległości. Światło sali sprzyjało jego włosom. Miał na sobie granat, który znał swoje miejsce. Zauważył nas, zanim do nas dotarł. Miał przygotowaną kwestię.
— Elinor.
— Roderick.
— Nie przedstawiłaś mnie.
— To jest Jensen Vane. Jensen, Roderick Carlysle, z Carlysle Foundation.
— Vane.
— Carlysle.
Uścisk dłoni trwał dłużej niż zakończenie jakiegokolwiek innego uścisku, jaki widziałam w ciągu jedenastu lat w tych salach. Dłoń Rodericka była ciepła i sucha, i opalona w sposób, który przestał wyglądać jak słońce. Trzymał dłoń Jensena tak, jak nauczyciel trzyma nadgarstek, który sięgnął po zły kieliszek, i obserwował twarz Jensena, szukając reakcji, na którą ustawił czas oczekiwania wewnątrz uścisku. Jensen oddał mu twarz, którą nosił przez cały wieczór. Dłoń Jensena została tam, gdzie ją postawiono. Kiedy Roderick puścił, to puszczenie było dziełem Rodericka, i czas był czasem Rodericka, i Roderick chciał, żebyśmy oboje zrozumieli, czyj to był czas.
Zapach uderzył we mnie pół sekundy po tym, jak jego rama opadła: Eau Sauvage, parfum, cięższy rejestr, który nosił wieczorami. Moje ciało znało ten zapach skądś sprzed tej sali, z innego popołudnia, kiedy stał nade mną nad papierami, i wtedy zarejestrowałam go jako fakt o mężczyźnie. Rejestrowałam go teraz jako fakt o mężczyźnie, który wybierał każdego wieczoru, co nałożyć na skórę, by być wąchanym przez kobiety, które zamierzał dotknąć.
— Cóż z piękna para.
Dłoń Jensena na moich plecach wykonała ruch, do którego brakowało mi słownictwa: przesunął dłoń o dwa cale w prawo, aż znalazła się prosto nad jedenastym kręgiem piersiowym, gdzie ciało składa na półce ten rodzaj chłodu, który jeszcze nie wie o sobie, że jest chłodem. Przesunięcie uszło uwadze sali. Sala widziała dłoń malarza pozostającą na plecach kuratorki w taki sposób, w jaki dłoń malarza pozostaje. Roderick widział obie rzeczy. Uśmiech Rodericka rozszerzył się o pół milimetra, którą zarejestrowałaby tylko kobieta, która spędziła sześć lat na czytaniu jego twarzy.
Odszedł. Rozmawiał z Margot. Rozmawiał z mężem Margot. Poszedł do swojego stolika i usiadł między swoim miejscem a pustym miejscem nakrytym dla Eleanor, i jadł pierwsze danie powoli, jakby jego apetyt został potwierdzony przez mały sukces.
Ręka Jensena pozostała przy jedenastym kręgu przez drugie danie. Na pytanie Margot o siedem przygotowanych płócien w jego pracowni odpowiedział słowem siedem; przewodniczącemu komitetu sztuki średniowiecznej, na temat pogody, słowem zimno. Przemówił dłużej tylko dwa razy: raz do kelnera o wino, którego odmówił, i raz do mnie, przykryty srebrem trzeciego dania, zdaniem: „Wdech przy tym końcu toastu. Wydech przy Foundation". Wzięłam wdech. Wydech. Toast nastąpił. Dostałam polecenie, co robić, i zrobiłam to, a gdzieś wewnątrz klatki piersiowej wykonanie tego było ulgą, jak instrukcja, na którą czekałam cały wieczór.
Samochód przyjechał o jedenastej cztery. Fotograf złapał nas jeszcze raz na schodach pod markizą. Ręka Jensena wróciła na mój łokieć. Przejechaliśmy jedenaście przecznic do Greenwich Hotel bez słowa. Pomógł mi wysiąść przy krawężniku. Przeprowadził mnie obok recepcji. Zatrzymał się u stóp windy z precyzją człowieka, który zatrzymuje się przy kredowej linii narysowanej pół godziny przed tym, zanim którykolwiek z nas tu przybył.
„Jutro".
„Jutro".
Dał nocnemu managerowi mały skinienie człowieka, który nie wjedzie na górę, po czym wrócił do samochodu, który miał go zabrać na West Side Highway, stamtąd na most, a stamtąd na trzy godziny drogi, z których nic dziś nie będę musiała przejechać.
Weszłam sama do 412, usiadłam na brzegu łóżka w jedwabiu koloru węgla na czas potrzebny, by sukiena przypomniała sobie, że jest sukienką, i wyjęłam szpilkę. Opad włosów z prawej strony rozchylił się, ukazując znak przy moim pulsie, a znak miał ten sam kolor co o kwadrans do dziewiątej. Cztery godziny snu, sen o ręce na moich plecach przy jedenastym kręgu, i obudziłam się o szóstej.
Bryony przyszła do biura o dziewiątej piętnaście, niosąc pudełko prezentowe owinięte w bladościelowy papier, zawiązane wstążką koloru zimnej herbaty. Pudełko miało wielkość dłoni. Karta na wstążce była papierem firmowym Rodericka Carlysle'a, a wiadomość była tego rodzaju, jaki mężczyzna pisze długopisem, bo długopis sprawia, że wiadomość staje się jego.
„Dla pięknej pary. Z najserdeczniejszymi gratulacjami z okazji niezapomnianego wieczoru".
Ręka pochylała się do przodu w stylu mężczyzny, który uczy się kaligrafii, zanim kaligrafia stała się czymś, za co mężczyznę chwali. Podniosłam wstążkę. Wstążka odjęła czysto. Otworzyłam pudełko.
W środku, w gnieździe bezkwasowego papieru, siedziała kartka-klucz do hotelu z małym wytłoczonym monogramem w jednym rogu i numerem pokoju wydrukowanym pod nim ciężkim szeryfem.
906.
Pod kartką leżał drugi kawałek papieru firmowego, złożony dwa razy. Rozwinęłam go raz. Drugi kawałek zawierał cztery słowa napisane tym samym długopisem.
„Na wypadek, gdyby on się zmęczył".
Położyłam kartkę na blacie. Wyrównałam jej krawędzie z krawędziami blatu. Znak nad moim pulsem zaczął, bardzo lekko, blednąć.
Kartka była nowa.