Blue Line w stronę O'Hare jechała prawie pusta po jedenastej, i Lane siedziała w trzecim wagonie, bo trzeci wagon był zazwyczaj najpustszy, i bo miała nawyk, którego nie nazwałaby przesądem. Dwa przystanki za rzeką światła wewnątrz wagonu zamigotały, odnalazły się znowu i przygasły.
Nie wróciła do mieszkania.
Za oknem Pilsen ustąpił miejsca ciemniejszemu horyzontowi — magazynom, łukowi zjazdu z autostrady, pomarańczowemu spodowi świateł na moście. Winylowe siedzenie było zimne przez jej płaszcz. Niosła płaszcz pod pachą, gdy wychodziła z teatru, i nie włożyła go, dopóki nie była już na peronie; przeszła cztery przeczice od Carroll Stage w niewłaściwej warstwie jak na tę temperaturę, a jej ciało powiedziało jej o tym sposobem, w jaki ciała mówią ci o małych błędach, które popełniasz, gdy głowa jest gdzie indziej.
W prawej kieszeni pierścionek leżał cicho. Jej dłoń odnalazła go bez wyjmowania, niewielki ciężar rejestrujący się o bok jednego palca, i puściła go.
Trzy wiadomości głosowe na telefonie. Żadna nie otwarta.
Jechała do końca linii, bo koniec linii był rzeczą z opublikowanym czasem. Pociąg będzie stał na peronie z otwartymi drzwiami przez dziewięć minut, zanim zawróci, a dziewięć minut była liczbą, którą mogła wchłonąć.
Na stacji końcowej drzwi otworzyły się na wiatr znad pasów startowych. Dozorca pchał wiadro na kółkach wzdłuż dalekiego końca peronu. Dwaj mężczyźni w pogniecionych garniturach wysiedli i zniknęli na ruchomych schodach, nie patrząc na nic. Lane została na siedzeniu i odwróciła ekran telefonu do góry na udzie.
Pierwsza wiadomość przyszła o dwunastej trzydzieści dwie. Nacisnęła ikonę.
— Powiedz mi, że nie zmieniłaś zdania.
To było wszystko. Była jeszcze dwusekundowa pauza oddechu i potem kliknięcie rozłączenia, a wewnątrz tego oddechu było to, czego Lane nie chciała usłyszeć, zanim wsiądzie do pociągu. Głos Clary niósł rejestr, jaki Lane słyszała może cztery razy w życiu. Spółgłoski kładzione zbyt ostrożnie. Przerwy między frazami zbyt hojne. Dźwięk osoby odgrywającej trzeźwość w telefon, który nie zauważył, że ją nagrywa.
Lane zamknęła wiadomość. Dwie pozostałe zostały nieotwarte. Zadzwoniła.
Trzy dzwonki. Cztery. Połączenie odebrało się przy piątym, a „Cześć" Clary pojawiło się uderzenie serca później niż cześć od trzeźwej osoby.
— Weszłam — powiedziała Lane.
Cichy wdech po drugiej stronie. Taki, który przemierzał przestrzeń, zanim mówca zdecydował, czy wiadomość jest dobra. Potem: — Zabrał cię.
— Dublerka. Trzeciorzędna rola wspierająca.
— Dublerka.
— To wejście.
Pauza, która nastąpiła, była pauzą Clary, nie six-countem, ta niedookreślonego rodzaju, która trwa, gdy osoba na górze decyduje, gdzie wylądować. Wewnątrz małej akustyki telefonu Lane usłyszała odległy ceramiczny dźwięk szklanki stawianej na blacie.
— Dobrze — powiedziała Clara. — To jest wejście. Od tego się zaczyna.
Było pytanie, którego Clara nie zadała, które brzmiało, jak poszło przesłuchanie. Było pytanie, którego Lane nie zaoferowała, to, na które wsiadła do pociągu, o imieniu mężczyzny w trzecim rzędzie, który wstał. Kształt rozmowy zbudował się wokół braku, tak jak woda buduje się wokół kamienia.
— Wszystko w porządku? — zapytała Lane.
— W porządku.
— Jest prawie pierwsza.
— W porządku, Lane. Wypiłam szklaneczkę. W porządku.
— Idź spać.
— Ty też.
Lane rozłączyła się pierwsza. To nie było w planie. Położyła telefon ekranem w dół na siedzeniu obok siebie i patrzyła przez otwarte drzwi wagonu, jak dozorca wymiata papierka po cukierku bokiem buta wzdłuż peronu. Papierek poszedł w jedną stronę, potem w drugą i w końcu osiadł przy szynie.
Powiedziała siostrze, że została przyjęta do obsady. Nie powiedziała siostrze, że mężczyzna, który ją przyjął, wypowiedział jej imię w sali z trzech rzędów do tyłu. Pominięcie nic jej nie kosztowało. Przeszło jej przez zęby, nie zostawiając śladu.
Przez dziewięć minut, pociąg stał na peronie, ona siedziała z tą myślą.
O siódmej czterdzieści rano była na drugim piętrze Carroll Stage, w płaszczu, z wyciszonym telefonem w torebce.
Biuro Noreen King mieściło się dwie drzwi za biurem Adama. Noreen była już przy biurku, kiedy Lane weszła — okulary na łańcuszku na szyi, dzbanek kawy, który sądząc po intensywności zapachu wokół niego, został zaparzony o szóstej. Za nią buczała drukarka. Na podłodze przy kaloryferze stało niskie kartonowe pudło z napisem PROGRAMS — FALL.
— Marsh — powiedziała Noreen. — Siadać.
Usiadła.
Umowa miała trzy strony, spięte spinaczem w rogu, z dodatkową jedostronicową klauzulą. Noreen przeszła ją z nią z szybkością kobiety, która robiła to kilkaset razy — palec w dół marginesu, długies obrócone i podane, lekkie chrząknięcie w miejscu, gdzie znajdowała się klauzula o harmonogramie prób.
— Jest pani świadoma, że od poniedziałku zaczynamy sześć dni w tygodniu.
— Jestem świadoma.
— Tydzień techniczny w tygodniu osiemnastego. Bez wyjątków. Pogrzeby wliczone. Mówię to każdemu.
— Zrozumiałam.
— Konto bankowe.
Lane wyrecytowała numery rozliczeniowy i konta z pamięci; konto w imieniu Lane Marsh otworzyła sześć tygodni temu, w oddziale na Western Avenue i od tamtego czasu trzymała te cyfry na powierzchni świadomości.
— Kontakt awaryjny.
Długopis, dopiero uniesiony, zawisł w powietrzu.
— Przyniosę jutro — powiedziała Lane. — Muszę sprawdzić numer.
Noreen wpisała kreskę w rubrykę i przeszła dalej. — Proszę przynieść. Zdjęcie mamy. W-9 wypełni pani tutaj.
Miejsce na podpis było na dole trzeciej strony. Noreen położyła kartę przed nią i obróciła we właściwym kierunku.
Ręka ćwiczyła ten podpis przez sześć tygodni. Robiła go na formularzach bankowych, na podumowie, na potwierdzeniu dostawy krzesła, którego Lane nie potrzebowała. Ręka znała pętle. Nadgarstek znał miejsce, gdzie L wyginało się z powrotem w siebie.
Podpisała.
Wyglądało jak podpis. Noreen wzięła stronę z powrotem bez słowa, związała ją z resztą, przyłożyła stempel z poduszki w rogu biurka i przesunęła kopię przez blat.
— Witamy w trupie.
Te słowa zadziałały dwa uderzenia wolniej niż identyczna fraza wieczorem wcześniej, w tym samym budynku, z ust innego człowieka. Lane wzięła kopię i złożyła ją raz.
— Pan Carroll czeka na panią na scenie o dziesiątej — powiedziała Noreen. — Jest w budynku.
Na korytarzu poranek zaczął się układać. Dwóch pracowników technicznych niosło między sobą płaską dekorację, bokiem, przekazując sobie polecenia skrótowym językiem ekipy, która pracuje razem od dawna. Gdzieś na niższym piętrze działał odkurzacz.
Adam wyszedł ze swojego biura niosąc kubek, zwój papieru i ołówek wsunięty za ucho. Szł środkiem korytarza, nie przy ścianie. Zobaczył ją.
Jego oczy przemknęły po jej twarzy jak po kolumnie w tabeli — zacierając wartość, rejestrując ją, przechodząc do następnej. Ołówek za uchem został tam, gdzie był. Kubek utrzymał poziom. Nachylił głowę o ułamek stopnia, o ten ułamkowy nachył, który był w tym budynku codziennym powitaniem między reżyserem a członkiem jego trupy.
Potem minął ją.
Za nią, dwie drzwi dalej, jego drzwi zamknęły się z małą, celową stanowczością człowieka, który zamyka drzwi z przyzwyczajenia, a nie z zapatrywania.
Korytarz pachniał farbą i kawą. Płaszcz wciąż był na jej ramionach. Umowa złożona na pół leżała w lewej dłoni. Została powitana dwa razy w ciągu dwunastu godzin przez ten sam budynek, i budynek nie zdawał się zauważyć żadnego z tych powitań.
Stała tam przez chwilę, a potem ruszyła.
Mieszkanie znajdowało się na trzecim piętrze budynku przy Eighteenth, trzy przystanki od teatru, wynajęte podnajem od przyjaciela przyjaciela, który wyjechał na rok do Madison. Weszło w to jedno krzesło, jedno łóżko, jedna lampa, czajnik i kolekcja nieotwartych przypraw po poprzednim najemcy w drzwiach lodówki. Przywiozła jedną walizkę ze swojego mieszkania w Logan Square i nie skończyła jej rozpakowywać po ośmiu dniach, bo skończenie rozpakowywania oznaczałoby zajęcie stanowiska w sprawie tego, jak długo zamierza zostać.
Stała w progu z wciąż złożoną umową w dłoni.
Potem poszła i rozpakowała walizkę.
Zrobiła to w złej kolejności, a więc tak naprawdę w takiej, w której rzeczy wychodziły, a nie takiej, w której ostatecznie miały trafić na miejsce. Swetry na krzesło. Dwie pary dżinsów na swetry. Kosmetyczka na blat w łazience. Poradnik w miękkiej oprawie na podłogę przy łóżku, bo nie było gdzie indziej trzymać poradników. Pustą walizkę postawiła bokiem przy ścianie, popatrzyła na nią krótko i zostawiła tam, gdzie stała.
Na dnie walizki, pod swetrem, który przywiozła, by spać w nim, a nie używała, była teczka typu manila.
Wyjęła ją i położyła na blacie kuchennym pod lampą.
W środku trzy rzeczy. Kopia formularza W-2 z ostatniej legalnej pracy, dwuletniej, na jej prawdziwe nazwisko. Umowa najmu mieszkania w Logan Square, na jej prawdziwe nazwisko. I życiorys, na którym napisała sześć tygodni temu przy kuchennym stole w innej części miasta, nazwisko LANE MARSH na górze.
Podniosła życiorys.
Podpis na dole był jej. Czarny atrament. Pętle przy L takie same jak pętle na umowie, którą złożyła w biurze Noreen godzinę temu. Mały fajerik przy s na końcu — ten fajerik, który robiła od dwunastego roku życia, kiedy Clara nauczyła ją podpisywać nazwisko przy kuchennym stole, bo powiedziała, że ktoś kiedyś położy przed nią papier i nie powinna patrzeć na niego jak dziecko.
To nie był podrobiony podpis. Nie było żadnego fałszerza. Ręka była jej. Tylko nazwisko było złe.
W podpisie fałszerza widać było miejsce, w którym ciało przestało ufać sobie. Na tej stronie nie było takiego miejsca. Ręka zgodziła się to zrobić. Ręka skłamała, nie mówiąc jej o tym.
Otworzyła drugą szufladę małej komody w rogu, szufladę, w której znajdowała się złożony paragon z grocery i nic więcej. Położyła życiorys w szufladzie, podpisem do góry, i zamknęła ją.
Stała z ręką na uchwycie szuflady.
Na zewnątrz przy Eighteenth ktoś odpalił samochód. Czajnik w kuchence wydawał cichy dźwięk cykania, jaki wydawał podczas stygnięcia, choć go nie zagotowała. Telefon na krześle, pod dżinsami, nie zadzwonił.
Dwie wiadomości głosowe wciąż w nim nieotwarte.