Lato, którego nie wyjechała

Georgie Vance spędziła dwanaście lat, nazywając Birch Hollow przerwą – nie życiem. Uczy angielskiego trzysta kilometrów dalej, co roku przyjeżdża w czerwcu i wyjeżdża we wrześniu, nie rozpakując ani jednej szuflady. To tymczasowe. To bezpieczne. To jedyne miejsce, gdzie napięcie opada z jej ramion w chwili przyjazdu – i jedyne, którego odmawia nazwać domem. Aż do lata, którego nie wyjeżdża. Ciąża z trzema możliwymi ojcami zmusza ją do zostania na jesień, zimę, przez rozliczenie, przed którym uciekała od dwudziestego pierwszego roku życia. Jest Milo, który kocha ją w milczeniu od dwudziestu lat zza baru, przy którym spędzali każdy letni wieczór. Jest Wes, naprawiający wszystko w domu jej matki pod niekończącymi się wymówkami. I Beck – mężczyzna, z którym zostawiła coś niedokończonego i nigdy nie wróciła, by to zamknąć. Test ojcostwa nie odpowie na prawdziwe pytanie: czy w ogóle chce wrócić? W miasteczku, gdzie każdy jestczyimś kuzynem lub byłym partnerem, Georgie w końcu przestaje udawać, że jej prawdziwe życie czeka na nią gdzie indziej.