Alisa stała przy biurowym dystrybutorze wody, przyciskając piekący palec do ust i kołysząc się na piętach. Potem wsunęła dłoń pod letnią wodę z kranu małej umywalki, której używała do mycia pędzli, pozwalając, by strumień obmywał uraz.
Pęcherz był prawdziwy. To nie była halucynacja. Był to wypukły, wypełniony płynem bąbel uszkodzonej skóry, jaskrawoczerwony na brzegach i biały w środku. Oparzenie drugiego stopnia.
Jej umysł, desperacko próbujący odzyskać kontrolę nad rzeczywistością, która zdawała się rozpadać, gorączkowo analizował wszelkie możliwości. Potrzebowała przyczyny. Potrzebowała faktu.
Elektryczność statyczna? Czy w suchym powietrzu krypty w metalu mógł nagromadzić się ładunek? Wyładowanie pojemnościowe? Możliwe. Ale czy na tyle silne, by przepalić wytrzymały nitryl? Mało prawdopodobne.
Albo… chemikalia.
Tak. To musiało być to. Tim powiedział, że laboratorium miało problem z wyczyszczeniem przedmiotu. Musieli użyć jakiegoś agresywnego rozpuszczalnika przemysłowego — może stężonego kwasu lub żrącej zasady alkalicznej. Jeśli nie wypłukali go dokładnie, osad mógł pozostać w mikroskopijnych szczelinach kamienia. Kiedy go przycisnęła, nacisk uwolnił kropelkę substancji. Weszła w reakcję z nitrylem lub być może z ciepłem jej skóry, wywołując reakcję egzotermiczną. Oparzenie chemiczne.
To było wiarygodne. To było naukowe. To wyjaśniało również odczucie „zimna” — chemikalia często wydają się zimne, zanim zaczną parzyć.
— Niekompetencja — syknęła, zakręcając kran i sięgając po papierowy ręcznik. — Skrajna niekompetencja. —
Poczuła, że panika zaczyna ustępować, a jej miejsce zajmuje znajoma, kojąca irytacja. Jutro rano pomaszeruje do laboratorium konserwacji zabytków i wygarnie Timowi — oraz jego przełożonemu — co myśli o ich protokołach bezpieczeństwa. Mogła odnieść poważne obrażenia. Mogła stracić wzrok.
Wróciła do biurka, tuląc dłoń do piersi i czując się nieco pewniej. Narracja o „chemicznym zaniedbaniu” była dla niej deską ratunku, której kurczowo się trzymała.
Locket leżał na jej macie roboczej, ciemny i nieruchomy. Gdy przestała patrzeć przez pryzmat strachu, znów wyglądał jak rupieć. Brudny, uszkodzony kawałek biżuterii. Groza zniknęła. Szepty ucichły. Przytłaczająca melancholia ulotniła się, pozostawiając jedynie zwyczajne, codzienne wyczerpanie.
Ominęła biurko szerokim łukiem, trzymając się z dala od artefaktu.
„Tracę zmysły”, pomyślała, a wątpliwości znów zaczęły w niej kiełkować.
A co, jeśli Tim miał rację? Co, jeśli Davies miał rację? Może faktycznie się sypała. Przepracowanie, izolacja, miażdżący ciężar oczekiwań… mózg był dziwną, kruchą maszyną. Reakcja psychosomatyczna. Histeryczne oparzenie (stygmat neurotyczki). Czy wyobraziła sobie ten ból tak intensywnie, czy na ułamek sekundy tak głęboko uwierzyła w klątwę, że jej ciało po prostu… zamanifestowało uraz?
Znów spojrzała na palec. Pęcherz lśnił drwiąco w świetle jarzeniówek.
Nie. Oparzenie jest prawdziwe. Fizyka jest prawdziwa. Magia nie istnieje.
— Takie rzeczy się nie zdarzają — powiedziała do pustego pokoju. — Nie w prawdziwym świecie. —
Usiadła przy biurku, ale odsunęła krzesło na kółkach o kilkanaście centymetrów, tworząc strefę bezpieczeństwa. Musiała dokończyć wpis do katalogu. Musiała zarejestrować przedmiot, żeby móc wrócić do domu i wypić butelkę wina czekającą w lodówce. Ale nie mogła się zmusić, by znów go dotknąć. Nawet w nowych rękawiczkach. Nawet pęsetą.
Po prostu się w niego wpatrywała.
Locket leżał pod lampą, a jego pęknięty kamień przypominał mętne, niewidzące oko. Cisza w pokoju przeciągała się, gęsta i elastyczna. Czy to tylko jej wyobraźnia, czy cień, który rzucał locket, stawał się coraz dłuższy? Zdawał się rozlewać na biurku, ciemniejszy niż otaczające go cienie, sięgając w stronę jej dłoni niczym plama.
Potrząsnęła głową, zaciskając powieki i otwierając je ponownie. „To tylko światło. To tylko kąt padania”.
Musiała go schować. Musiała włożyć go z powrotem do szarego pudełka, zanieść korytarzem do bezpiecznej krypty i zapomnieć o nim do rana. Rano, w świetle dnia, przetestuje go pod kątem osadów chemicznych. Rano wszystko będzie w porządku.
Wyciągnęła rękę po wieczko pudełka, a jej dłoń lekko drżała. Aby włożyć go do środka, musiałaby dotknąć aksamitnej wyściółki, zaledwie centymetry od kamienia.
„Jesteś Doctor of History, Alisa Thoryn. Nie boisz się starego świecidełka”.
Wbiła wzrok w kamień, próbując zahipnotyzować się do odwagi. Przyglądała się pęknięciu — tej poszarpanej, brzydkiej bliźnie biegnącej ukośnie przez garnet.
I wtedy, w tej samej chwili, gdy patrzyła, niezdolna do odwrócenia wzroku, wydarzyło się coś niemożliwego.
Zaczęło się od zmiany koloru.
Włosowate pęknięcie, które wcześniej było matowe i zakurzone, nagle pociemniało. Stało się czarne, a potem głębokie, nasycone purpurą.
Alisa pochyliła się, wstrzymując oddech, zapominając o oparzonej dłoni. Nie wyobrażała sobie tego. Kamień się zmieniał.
A potem, z samego środka pęknięcia, niczym z naciętej żyły lub świeżej rany w żywym ciele, zaczął wyciekać płyn.
To przeczyło grawitacji. To przeczyło geologii.
Jedna, idealna kropla.
Rosła powoli, formując się na powierzchni matowego, brudnego kamienia. Mieniła się w świetle lampki biurkowej, lśniąc mokrym, lepkim blaskiem. Nie była przezroczysta jak woda. Nie była brązowa jak olej.
Był to jasny, tętniczy szkarłat.
Kropla krwi.
Alisa siedziała bez ruchu, a jej umysł krzyczał z niedowierzania, lecz oczy odmawiały odwrócenia wzroku. Kropla osiągnęła swój punkt krytyczny, ciężka i drżąca. Wisiała w zawieszeniu przez jedną niemożliwą, wstrzymującą bicie serca sekundę, a potem, poddając się grawitacji, spłynęła po mętnej powierzchni garnet, zostawiając za sobą mokry, lśniący, czerwony ślad.