„...i w konsekwencji, jeśli komisja budżetowa nie odnotuje znaczącego, wymiernego wzrostu prognozowanej frekwencji do końca kwartału, Dr. Thoryn, będę musiał poważnie przemyśleć, czy »The Sacred and The Profane« jest rzeczywiście wystawą rangi flagowej”.

Głos Dr. Daviesa, oleisty i ociekający udawaną troską, wciąż brzmiał Alisie w uszach, choć upokarzające spotkanie zakończyło się niemal godzinę temu. Siedziała nieruchomo w fotelu, wpatrując się w świecący monitor komputera, aż rzędy arkuszy budżetowych zatarły się w bezsensowną, wywołującą ból głowy szarą plamę.

Przemyśleć.

Cóż za podłe, wysterylizowane korporacyjne słowo. W leksykonie Daviesa nie oznaczało ono „zastanowić się raz jeszcze”. Oznaczało „anulować”. Oznaczało „oddać”. Oddać jej dwa lata skrupulatnych badań, nieprzespane noce spędzone na tłumaczeniu niejasnych łacińskich tekstów, wyjazdy do zakurzonych parafialnych archiwów w wiejskim Hungary. Oznaczało odebranie jej jedynej rzeczy, którą zbudowała własnymi rękami — jej jedynej szansy na wyrwanie się z duszącego akademickiego niebytu, w który Davies tak pieczołowicie ją zapędził — i przekazanie jej komuś innemu. Komuś młodszemu. Komuś głośniejszemu. Komuś, kto mniej dbał o prawdę historyczną, a bardziej o „chwile godne Instagrama”.

Alisa Thoryn była kobietą faktów, a fakty były ponure: Davies widział w niej „szarą myszkę”. Powiedział to zarządowi, myśląc, że ona go nie słyszy. Pracowita, rzetelna historyczka, owszem, ale wyłącznie na zaplecze. Wierzył, że nie potrafi wywołać szumu. Chciał blichtru, nagłówków, skandalu i darczyńców wypisujących czeki. Jej wystawa, „The Sacred and The Profane: An Iconography of Power in the 17th Century”, była dla niego zbyt skomplikowana. Zbyt niuansowa. Zbyt... nudna.

A ostatni eksponat, centralny punkt, który miał spiąć całą narrację wystawy, wciąż nie dotarł.

Potarła skronie, czując znajome pulsowanie stresowej migreny narastające pod skórą, ciasną obręcz ucisku miażdżącą czaszkę. Sięgnęła po letnią kawę, wzięła łyk i skrzywiła się. Smakowała jak palony plastik i rozczarowanie.

Jej biuro w skrzydle kolekcji było jej jedynym sanktuarium, choć „biuro” było określeniem nad wyrost. Był to przerobiony schowek głęboko w trzewiach muzeum, cicha, wypchana książkami jaskinia, która wiecznie pachniała starym papierem, pastą do drewna i roztoczami. Nie było tu okien, jedynie niski, stały szum systemu klimatyzacji — bicie serca muzeum. Zazwyczaj ta izolacja przynosiła jej pocieszenie. Dziś wydawała się grobowcem.

Nieśmiałe, niemal przepraszające pukanie przerwało ciężką ciszę.

— Dr. Thoryn? Jest pani tam?

Alisa westchnęła, wygładzając spódnicę i poprawiając okulary. — Proszę wejść.

Drzwi skrzypnęły i Tim, wiecznie rozgorączkowany student studiów magisterskich z działu renowacji, wychylił głowę. Wyglądał na jeszcze bardziej rozczochranego niż zwykle, miał źle zapięty fartuch laboratoryjny i ciemną plamę na policzku. Pchał metalowy wózek, którego koła rytmicznie piskliwie tarły o linoleum. Na wózku leżało jedno, samotne szare pudełko archiwalne, oznaczone czerwoną taśmą.

— Ostatni eksponat do „Sacred”, proszę pani — powiedział Tim napiętym głosem. Unikał jej wzroku, skupiając się intensywnie na uchwycie wózka. — Przepraszam za opóźnienie. Dopiero dwadzieścia minut temu przeszedł procedury kwarantanny. Item 74-B.

Alisa wypuściła powietrze, a napięcie w jej ramionach opadło o ułamek centymetra. Nareszcie. — Spóźnił się o trzy dni, Tim — powiedziała, choć w jej głosie brakowało zwyczajowej ostrości. Poczuła po prostu ulgę, że nie zaginął w urzędzie celnym. Przyciągnęła do siebie formularz przyjęcia, klikając długopisem. — Davies był gotów nabić moją głowę na pal.

— Wiem. Słyszałem — wymamrotał Tim. Przerwał, przestępując z nogi na nogę. — Był z nim... pewien problem. Wstępny katalog od sprzedawcy opisywał go jako będący w „dobrym stanie”, ale kiedy otrzymaliśmy skrzynię, wyglądał, jakby dopiero co wykopano go z torfowiska. Był czymś oblepiony. Chłopaki z laboratorium musieli pracować po godzinach, żeby wyczyścić... no, wszystko z niego.

Alisa podpisała formularz zamaszystym ruchem i oddała podkładkę. — Cóż, zakładam, że teraz jest czysty?

— Fizycznie? Tak. Przelecieliśmy go myjką ultradźwiękową dwa razy — powiedział Tim. Wzdrygnął się — był to mały, mimowolny ruch, który przebiegł przez jego szczupłą sylwetkę. Spojrzał na pudełko z autentyczną odrazą. — Szczerze mówiąc, Dr. Thoryn, nie podoba mi się on. Przyprawia mnie o dreszcze. Skład metalu jest dziwny, odczyty na spektrografie skakały jak szalone... Cieszę się po prostu, że to teraz pani problem, a nie mój.

Pospiesznie wyprowadził wózek z biura i zniknął w korytarzu, a pisk kół cichł w oddali.

Alisa została sama z pudełkiem.

Westchnęła, opierając się na krześle. „Przyprawia mnie o dreszcze”. Genialne. Tim był dobrym studentem, ale miał skłonność do dramatyzowania. Pewnie oglądał zbyt wiele horrorów. To był przedmiot. Kawałek metalu i kamienia wykuty ludzkimi rękami trzysta lat temu. Nie miał uczuć i z pewnością nie emitował żadnej „energii”.

Wstała i obeszła biurko, a cisza panująca w pokoju zdawała się na nią napierać. Rozcięła grubą taśmę pakową nożem do listów, a dźwięk ten rozdarł ciszę niczym prująca się tkanina. Podniosła wieczko.

Wewnątrz, spoczywając na poduszce z nieskazitelnego czarnego aksamitu, leżał locket.

Jej pierwszą myślą, instynktem historyka wyszkolonego do cenienia estetyki i rzemiosła, było głębokie rozczarowanie.

— To wszystko? — szepnęła do pustego pokoju.

Był mniejszy, niż się spodziewała, ledwie wielkości orzecha włoskiego. Srebro było poczerniałe od wżartej, uporczywej patyny, której nawet myjki ultradźwiękowe nie zdołały w pełni usunąć. Nadawało to przedmiotowi posiniaczony, spowity cieniem wygląd. Rzeźbienie wzdłuż krawędzi było surowe, niemal prymitywne — poszarpane linie świadczące o pośpiechu lub być może braku umiejętności. Z pewnością pochodził z siedemnastego wieku, prawdopodobnie z pogranicza Bohemia lub Hungary, ale brakowało mu finezji francuskich czy włoskich mistrzów, których zazwyczaj badała.

W centrum osadzony był duży, matowoczerwony kamień — według manifestu Bohemian almandine garnet. Nie był to jednak głęboki, ognisty i przejrzysty czerwony kolor kamienia szlachetnego. Był mętny, nieprzejrzysty i gęsto popękany, niczym zaschnięty strup lub ślepe oko.

Nie był piękny. Nie był imponujący. Był... niewłaściwy. Wydawał się wizualnie ciężki, raczej pochłaniając światło lampki biurkowej, niż je odbijając.

Alisa wyciągnęła rękę, by go podnieść, zamierzając sprawdzić, czy na odwrocie znajduje się znak mistrza.

Jej palce zamarły, zawisając centymetr nad powierzchnią.

Zimno.

Wrażenie uderzyło ją, zanim jeszcze nastąpił kontakt. To nie był zwykły chłód srebra przechowywanego w klimatyzowanym pomieszczeniu. To było przenikliwe, aktywne, nienaturalne zimno. Promieniowało z pudełka niczym fale mrozu z suchego lodu. Było to zimno, które wydawało się drapieżne, niczym próżnia szukająca ciepła, by je skonsumować.

Smarzczyła brwi. To nie powinno być możliwe. W laboratorium renowacji było chłodno, owszem, ale nie lodowato.

— Nie bądź śmieszna, Alisa — skarciła się w myślach. — To przewodność cieplna. Tylko tyle.

Powoli, walcząc z nagłym, irracjonalnym impulsem, by wybiec z pokoju, opuściła palec i dotknęła metalowej obudowy.

Zimno było natychmiastowe i agresywne.

Wgryzło się w jej skórę, przebijając grubą lateksową rękawiczkę, którą zawsze nosiła przy pracy z artefaktami. Alisa syknęła, gwałtownie wciągając powietrze przez zęby. Instynktownie cofnęła rękę, przyciskając ją do piersi, ale wrażenie nie ustąpiło.

Nie czuła go tylko na skórze. Ono w nią wniknęło.

Pełzło w górę palców, wężowy chłód prześlizgiwał się przez jej żyły, omijając ciało i zapadając się prosto w kości. Wystrzeliło w górę nadgarstka, minęło łokieć i uderzyło w ramię. Alisa cofnęła się chwiejnie od biurka, uderzając biodrem o krawędź drewna, ale zimno było już wewnątrz niej. Osiadło głęboko w mostku, tuż za sercem, niczym poszarpany odłamek lodu, ciężki i ostry.

Wpatrywała się w locket, oddychając płytko i w panice. Leżał nieruchomo na aksamitnym podłożu, ciemny i bezwładny. Kawałek tandetnej biżuterii z zapomnianego stulecia.

Ale zimno nie odeszło.

A wraz z nim pojawiło się coś jeszcze. Uczucie tak obce i natrętne jak lód w jej żyłach. Podniosło się z dna żołądka, mroczny, duszący przypływ. Było to głębokie, pierwotne, niewytłumaczalne przerażenie.