Żaluzje w moim biurze są otwarte, bo chcę, żeby Yusra widziała halę montażową, gdy będzie odpowiadać. Subtelne przypomnienie, że wciąż mamy zespół.
„ACL naszego pierwszego pilota jest skończone." Nie wymawiam jego nazwiska. Wszyscy tu wiedzą o tym od sześciu miesięcy. „Podpisaliśmy zastępstwo na jeden sezon. Ogłoszenie w piątek w Monaco, o jedenastej. Naomi, masz moje notatki."
Pióro Naomi przesuwa się po tablecie — trzy stuknięcia, przesunięcie. „Jak to wygląda od strony sponsorów?"
„Halliwell pozostaje jako principal."
„Będzie na piątkowej konferencji?"
„Przyśle swojego zastępcę."
„Wspólne zdjęcie czy osobno?"
„Osobno."
Wzrok ma wciąż spuszczony. „Skąd pochodzi kierowca? Poprzedni zespół? Cokolwiek, co możemy z wyprzedzeniem podsunąć trzem, czterem zaufanym mediom, żeby złagodzić poranek?"
„Nic nie podsuwamy z wyprzedzeniem. Nazwisko trzymamy do jedenastej."
Teraz podnosi wzrok. Jest moją press officer od czterech lat i jedynym dźwiękiem między nami jest teraz szum klimatyzacji. Jej broda drga o ułamek — potwierdzenie — i pióro wraca do tabletu.
Po drugiej stronie stołu Yusra nadal nie otworzyła laptopa. Trzyma papierową teczkę przy udzie, a jej kciuk niepokojąco szarpie róg. Kiedy rzucam na nią spojrzenie, odpowiada nim i kontakt wzrokowy trwa dokładnie dwie sekundy dłużej niż wynikałoby z uprzejmości.
„Yusra. Coś od strony inżynieryjnej?"
„Telemetria" — mówi. „Jeśli nowy pilot ma dane historyczne, powinniśmy je zassać dziś w nocy. Chciałabym mieć siedemdziesiąt dwie godziny z jego starymi onboardami przed symulatorem w środę."
„Będziesz je mieć dziś w nocy."
Róg teczki przestaje się poruszać. Pracujemy razem od sześciu lat. Nigdy nie zadała mi pytania, na które nie znałaby już z grubsza odpowiedzi. To jedno zostawia bez słowa.
Leo otwiera drzwi bez pukania, dwa papierowe kubki w lewej ręce, prawa już uniesiona w geście przeprosin. Jasnoszary sweter. Mokasyny bez skarpetek. Wygląda jak z okładki magazynu.
„Dwie minuty, panie. Proszę."
Naomi uśmiecha się do niego. Usta Yusry pozostają bez wyrazu.
„Hej, Sis." Stawia flat white przede mną, drugi zostawia sobie, siada na krawędzi stołu. Mówi tak na mnie od lata, kiedy skończyłam jedenaście lat i zdecydował, że „starsza siostra" to za długo. Tatuaż z naszymi inicjałami na jego prawym nadgarstku chowa się pod mankietem, kiedy porusza ramieniem. „Wszystko dobrze?"
„Wszystko dobrze."
„Kierowca?"
„Piątek, jedenasta."
„Nie powiesz własnemu bratu?"
„Nie powiem własnemu Operations Directorowi do piątku do jedenastej."
Kładzie rękę na piersi, udając zranionego. „Au." Jego twarz łagodnieje w uśmiech, który przyniósł nam cztery kontrakty sponsorskie w ciągu dwóch lat. „Powiedziałabyś mi, gdyby było źle, prawda?"
„Nie jest źle."
To pierwsze kłamstwo, jakie kiedykolwiek powiedziałam bratu. Spływa mi z języka z taką gładkością, że przeraża mnie bardziej niż samo kłamstwo.
Balkon od strony portu jest szerszy; balkon od strony mariny — węższy i bliżej wody. Wybieram ten węższy.
Łodzie. Światła. Liczę je.
Czterdzieści siedem. Kolejna wpływa w kielwater, który zmienia kąt padania światła nawigacyjnego na jachcie — zaczynam od nowa. Sól jest już w moich włosach. Zegarek na lewym nadgarstku pokazuje jedenastą trzydzieści siedem.
W środku rozpakowuję jedną walizkę powoli — czynność składania koszul do szuflad stabilizuje mi ręce. Mont Blanc ląduje na biurku do pisania obok świeżo wydrukowanego egzemplarza kontraktu, który Jax spalił w Texas. Czterdzieści sześć stron. Miałam tyle rozsądku, żeby zabrać kopię.
Sygnet ojca siedzi na mojej prawej dłoni. W Texas herb wbijał się wewnętrzną stroną w moją dłoń tak mocno, że złoto odcisnęło mały biały kształt w mięsień przy kciuku. Dziś wieczór w Monte Carlo, sama w pokoju, który opłacam pieniędzmi, których zespół nie ma, obracam pierścień. Herb wychodzi na zewnątrz po raz pierwszy od ośmiu dni. Jeden mały klik uwolnionej dyscypliny.
Telefon wibruje: Naomi. Odbieram przy trzecim sygnale, bo drugi wyglądałby na niepokój, a czwarty na niedbałość.
„O jedenastej punkt. Zimna prezentacja. Przyjeżdża o dziesiątej czterdzieści, czeka za kulisami. Ty go przedstawiasz, on wychodzi, żadnych pytań o historię osobistą."
„Zgoda."
„I Claire." Krótka pauza. „Spróbuj się wyspać. Twoja twarz w piątek to twarz zespołu."
Zatrzymuję myśl dla siebie — tę mianowicie, że moja twarz w piątek będzie twarzą kobiety, która spędziła osiem dni na czekaniu, żeby dowiedzieć się, co miał na myśli, używając słowa zainteresowanie.
Nasza zatoka pachnie ciepłą gumą i espresso oraz ledwo wyczuwalną chemiczną słodyczą pyłu węglowego. Samochód stoi na lewarach, oba tylne koła zdjęte, kable telemetrii wężowato wysnuwają się z komory silnika. Dwóch mechaników w czerwonych polo mruczy nad tabletem. Yusra stoi przy moim łokciu, ze słuchawką w uchu, planując kolejne dziewięćdziesiąt minut tak jak planuje każde dziewięćdziesiąt minut swojego życia — to znaczy bez jednego spojrzenia na nadgarstek.
Za mną pit lane żyje własnym życiem. Silniki, stukot wózków, trzy języki w promieniu sześciu metrów. Pat-pat-pat pneumatycznych kluczy z garażu McKenny, dwa stanowiska dalej.
Postać w drzwiach garażu ma na sobie wytartą brązową skórzaną kurtkę i zwykły biały t-shirt. Żadnej akredytacji. Mechanicy przy tablecie nie odrywają wzroku od swojej pracy, bo akredytacja liczy się dla pracowników bramek, a pracownicy bramek liczą się dla ochrony — w środku garażu, godzinę przed konferencją prasową, liczy się to, kogo się rozpoznaje.
Yusra rozpoznaje go.
Jej broda przesuwa się o jeden stopień. Słuchawka zostaje w uchu. Patrzy na mnie.
Unosząc rękę z maski samochodu, wyciągam dwa palce. Potem mały ruch w stronę tyłu garażu, gdzie stoi stół inżynierów. Yusra odczytuje sygnał bez słowa, zbiera dwóch mechaników i tablet, i we czwórkę przechodzą do tylnego pomieszczenia. Drzwi zostają uchylone. To też jest Yusra.
Jax wchodzi trzy kroki w głąb garażu i zatrzymuje się przy przednim skrzydle.
„Mrs. Eldridge."
„Thornton."
Patrzy na samochód tak, jak kiedyś patrzył na samochody. Potem kładzie cztery kartki papieru na wypolerowanej czarnej powierzchni pokrywy silnika. Zszyte w lewym górnym rogu, jeden zszywacz. Czcionka prosta. Marginesy szersze niż moje były.
„Punkt pierwszy." Jego głos jest taki sam jak w Teksasie. Niski. Miarowy. „Nie udzielam wywiadów, nie komentuję ani nie spekuluję publicznie na temat strategii wyścigowej. Naomi ma pełną władzę nad tym, co mówię do mikrofonu, co piszę i co przekazuję przedstawicielom prasy."
Moje oczy zostają na stronie.
„Punkt drugi. Udział kapitałowy opisany w pańskim punkcie ósmym zostaje wykreślony. Przyjmuję minimalne wynagrodzenie zgodne z taryfą FIM-W. Wszelkie premie za podium przypadające mojej osobie są przekazywane na rzecz zarejestrowanego funduszu charytatywnego według mojego wskazania."
„Którego funduszu?"
„Już wskazanego w załączniku. Zobaczy pani na ostatniej stronie."
Nie odwracam strony. Gdzieś w mojej klatce piersiowej pojawia się dźwięk, którym zajmę się później.
„Punkt trzeci. Żadnych wspólnych konferencji prasowych z Managing Director po pierwszym wystąpieniu w piątek. Naomi ustala wszystkie kontakty z mediami."
Zatrzymuje się z dłonią płasko uniesioną nad czwartym punktem. Trzy sekundy.
„Punkt czwarty. Prywatna własność poza torem. Określona przez strony prywatnie. Niepodlegająca mediom, weryfikacji prawnej ani klauzulom rozwiązania z żadnej ze stron."
Zegarek na moim nadgarstku tyka. Słyszę go, bo reszta budynku ucichła. Czeka.
Czytam punkt czwarty jeszcze raz. Potem trzeci raz, poruszając ustami bez dźwięku, bo przeczytanie go na głos oznaczałoby zgodę, zanim jeszcze wyraziłam zgodę.
„Będę potrzebować piętnastu minut."
„Ma pani pięć."
Jego oczy trzymają moje. Dłoń zostaje płasko uniesiona nad stroną. Kładzie cztery kartki na masce i cofa się o dwa kroki — dość daleko, żebym miała stronę dla siebie.
Stoję. Włókno węglowe jest ciepłe pod moją dłonią. Liczę oddechy, bo liczenie to jedyne, co robię, kiedy nie ma nic innego do policzenia. Jeden. Dwa. Trzy. Przy dwunastym podjęłam decyzję.
Mont Blanc wychodzi z kieszeni marynarki. Nasadka jest lepka w mojej dłoni, bo powietrze w tym garażu jest wilgotne, a ja trzymam go od dziesięciu minut, nie wiedząc o tym.
Podpisuję się na masce samochodu wyścigowego, bo w tym pomieszczeniu, które dzielimy, nie ma żadnego stołu. Stalówka raz się zatrzymuje, zdejmuje mikroskopijną drobinę atramentu, i mała czarna kropla spada na mój prawy serdeczny palec, tuż poniżej herbu ojcowskiej sygnetki, i zostaje. Zostawiam ją.
Jax robi krok do przodu. Kładzie prawą dłoń płasko na masce, cal od mojej. Jego dłoń jest szeroka — skóra przyciemniona słońcem powyżej nadgarstka, gdzie rękaw marynarki się podwinął, cienka ciemna smuga oleju maszynowego wciąż pod paznokciem kciuka mimo niedawnego prysznica. Palce nie drżą. Zachowuje odstęp. Pozwala mi poczuć ciepło karbonu przez metal przez powietrze, a to ciepło ma swoje źródło.
Potem podnosi cztery strony, składa je wzdłuż linii zszywki raz, jeszcze raz, i wsuwa do wewnętrznej kieszeni marynarki. Dostrzegam tę kieszeń, bo dostrzegam wszystko.
Odwraca się. Na progu garażu, plecami do mnie, mówi: „Do zobaczenia na after-party jutro wieczór, pani Eldridge."
Brama opada za nim. Yusra wychodzi z zaplecza ze słuchawką w uchu. Mechanicy wracają do tabletu. Pat-pat-pat pneumatycznych kluczy zaczyna się znowu za dwie bramy stąd.
Patrzę na swoje dłonie. Mont Blanc w jednej. Czarna kropla w drugiej, przy herbie odwróconym na zewnątrz, złoto połyskuje w świetle. Na biurku w moim apartamencie w Hôtel de la Mer, sześć pięter i cztery ulice stąd, czterdzieści sześć nietkniętych stron leży zadrukowaną stroną ku górze obok telefonu, który wygasiłam od chwili lądowania.
Osiem minut do konferencji prasowej. Prostują mi się ramiona. Potem idę na zaplecze i mówię Yusrze, żeby uruchomiła oficjalny zegar ogłoszenia.